ซูฟีเชิงสมาธิ (ซิกร์, ตารีกอต, วัจญ์)

วิถีแห่งการบรรลุทางจิตวิญญาณ (ตารีกะฮ์) ที่มุ่งเน้นการเปลี่ยนแปลงอย่างสมบูรณ์ของตัวตน ผ่านการรำลึกถึงพระเจ้าและการตื่นของหัวใจ (ก็อลบ์) สืบทอดจากอาจารย์ (มุรชิด) ไปยังศิษย์ (มุรีด) ภายในคณะภราดรภาพ หลักการสำคัญคือ ดิกร์ (การรำลึก), ฟะนาอ์ (การดับสูญของอัตตา) และบะกออ์ (การดำรงอยู่ในพระเจ้า), วัจญ์ (ความปลาบปลื้ม), มะฮับบะฮ์ (ความรักต่อพระเจ้า) และการเปลี่ยนแปลงของนัฟส์อย่างค่อยเป็นค่อยไป เทคนิคประกอบด้วย ดิกร์ทั้งแบบออกเสียงและเงียบ, ซะมาอ์ (การฟังทางจิตวิญญาณ), การหมุนตัวแบบเมฟเลวี, คอลวะฮ์ (การปลีกวิเวก) และฮัดเราะฮ์ร่วมกัน ในด้านการบำบัด ครอบคลุมการจัดการความเครียด ความวิตกกังวล ภาวะซึมเศร้าเล็กน้อย ความโศกเศร้า และการแสวงหาอัตลักษณ์ โดยเฉพาะในผู้ป่วยที่มีภูมิหลังทางวัฒนธรรมมุสลิม พร้อมข้อห้ามใช้สำหรับการปฏิบัติที่ทำให้เกิดความปลาบปลื้มในกรณีที่มีอาการทางจิตเวชกำเริบ

การบำบัดนี้ได้รับการกล่าวถึงอย่างละเอียด (หลักการ ข้อบ่งชี้ โปรโตคอล ระดับหลักฐาน) ใน deel 8 ของ Mémento des Psychothérapies. ดูส่วนนี้.