ดนตรีบำบัด

ดนตรีบำบัดใช้ดนตรี—ไม่ว่าจะเป็นการสร้าง (เชิงรุก: การร้องเพลง การเล่นเครื่องดนตรี การด้นสด) หรือการฟัง (เชิงรับ)—เป็นวัสดุทางคลินิกเพื่อปลดปล่อยการแสดงออกทางอวัจนภาษาและสร้างการเผชิญหน้าระหว่างบุคคลผ่านบทสนทนาทางเสียง สาขาวิชาที่มีรากฐานยาวนานนับพันปี ได้รับการจัดตั้งเป็นสถาบันหลังสงครามโลกครั้งที่สองจากการสังเกตทหารผ่านศึกที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เป็นหนึ่งในการแทรกแซงที่ไม่ใช้ยาที่มีความยืดหยุ่นมากที่สุด โดยมีข้อบ่งชี้ในโรคซึมเศร้าและโรควิตกกังวล โรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญ และโรคจิตเภท สำนักต่างๆ (Nordoff-Robbins, GIM ของ Bonny, แนวทางเสรีของ Alvin) มีพื้นฐานร่วมกันแต่แตกต่างกันที่บทบาทเชิงรุกหรือเชิงรับของผู้ป่วย

การบำบัดนี้ได้รับการกล่าวถึงอย่างละเอียด (หลักการ ข้อบ่งชี้ โปรโตคอล ระดับหลักฐาน) ใน deel 6 ของ Mémento des Psychothérapies. ดูส่วนนี้.