قصه‌درمانی و داستان‌گویی درمانی

قصه‌درمانی از روایت — قصه سنتی، اسطوره، استعاره، خودروایتی — به‌عنوان ماده نمادینی استفاده می‌کند که امکان به زبان آوردن تعارض‌ها، ترس‌ها و تجارب دیگری را فراهم می‌سازد که در غیر این صورت دست‌نیافتنی باقی می‌مانند. بتلهایم استدلال می‌کند که قصه‌های پریان به کودک کمکی برای عبور از مراحل ادیپی، ترس از رها شدن و رقابت خواهر-برادری ارائه می‌دهند؛ ساختار سفر قهرمان کمبل چارچوبی از تحول فراهم می‌کند. این رویکرد یک کارکرد پیش‌درمانی باستانی (شب‌های قصه‌گویی، کاتارسیس ارسطویی) را به یک کاربرد بالینی معاصر پیوند می‌دهد، به‌ویژه در بازسازی پس‌آسیبی (خودروایتی، تاب‌آوری طبق نظر سیرولنیک) و خودنوشتن.

این درمان به طور گسترده (اصول، موارد استفاده، پروتکل، میزان شواهد) در بخش 6 از Mémento des Psychothérapies. مشاهده بخش.