درمان مداخله در بحران

این رویکرد که از دهه ۱۹۴۰ مفهوم‌سازی و در دهه ۱۹۶۰ توسعه یافت، پاسخی فوری به موقعیت‌های بحران روان‌شناختی ارائه می‌دهد. هدف آن تثبیت فرد و جلوگیری از تشدید درماندگی، با ارزیابی ماهیت و شدت بحران، از جمله خطر خودکشی است. این روش در مراقبت‌های اورژانسی، سلامت روانی حاد و اعتیاد به مواد به کار می‌رود.

این درمان به طور گسترده (اصول، موارد استفاده، پروتکل، میزان شواهد) در بخش 2 از Mémento des Psychothérapies. مشاهده بخش.