Ιπποθεραπεία

Η ιπποθεραπεία χρησιμοποιεί το άλογο ως θεραπευτικό διαμεσολαβητή· η ιδρυτική της πράξη είναι η επίδοση της Δανής αμαζόνας Lis Hartel, αργυρής μεταλλιωμένης στην ιππική δεξιοτεχνία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 στο Ελσίνκι παρά τη μεθπολιομυελιτική παράλυσή της, που αποκάλυψε την αποκαταστατική δράση του αλόγου. Στηρίζεται στην αρχή της διαμεσολάβησης που κληρονομήθηκε από τις γαλλικές θεωρίες (Roussillon, Brun, Σχολή της Λυών): το άλογο, ζωντανός τρίτος, επιτρέπει μια τριγωνική σχέση ασθενής-ζώο-θεραπευτής που αμβλύνει τη μετωπικότητα της μεταβίβασης. Το πεδίο της είναι πολύ ευρύ (διαταραχές αυτιστικού φάσματος, διαταραχές προσκόλλησης, αγχώδεις διαταραχές, διατροφικές διαταραχές, παιδική κατάθλιψη), γεγονός που αποτελεί ταυτόχρονα τον πλούτο της και μία από τις επιστημολογικές της ευθραυστότητες.

Αυτή η θεραπεία καλύπτεται αναλυτικά (αρχές, ενδείξεις, πρωτόκολλο, επίπεδο τεκμηρίωσης) στον Τόμο 7 του Mémento des Psychothérapies. Δείτε τον τόμο.