Hipoterapia (Ekwiterapia)

Hipoterapia wykorzystuje konia jako medium terapeutyczne; jej aktem założycielskim jest wyczyn duńskiej jeźdźki Lis Hartel, srebrnej medalistki w ujeżdżeniu na Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach w 1952 roku, mimo porażenia po przebytej chorobie Heinego-Medina, który ujawnił rehabilitacyjne działanie konia. Opiera się na zasadzie mediacji, zaczerpniętej z francuskich teorii (Roussillon, Brun, szkoła lyońska): koń, jako żywy trzeci element, umożliwia trójstronną relację pacjent-zwierzę-terapeuta, łagodzącą bezpośredniość przeniesienia. Jej zakres zastosowań jest bardzo szeroki (zaburzenia ze spektrum autyzmu, zaburzenia przywiązania, zaburzenia lękowe, zaburzenia odżywiania, depresja dziecięca), co stanowi zarazem o jej bogactwie, jak i jednej ze słabości epistemologicznych.

Ta terapia jest szczegółowo omówiona (zasady, wskazania, protokół, poziom dowodów) w tomie 7 Mémento des Psychothérapies. Zobacz tom.