Ιπποθεραπεία
Η ιπποθεραπεία χρησιμοποιεί το άλογο ως θεραπευτικό διαμεσολαβητή· η ιδρυτική της πράξη είναι η επίδοση της Δανής αμαζόνας Liz Hartel, αργυρής μεταλλιωμένης στην ιππική δεξιοτεχνία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 στο Ελσίνκι παρά τη μεθπολιομυελιτική παράλυσή της, που αποκάλυψε την αποκαταστατική δράση του αλόγου. Στηρίζεται στην αρχή της διαμεσολάβησης που κληρονομήθηκε από τις γαλλικές θεωρίες (Roussillon, Brun, Σχολή της Λυών): το άλογο, ζωντανός τρίτος, επιτρέπει μια τριγωνική σχέση ασθενής-ζώο-θεραπευτής που αμβλύνει τη μετωπικότητα της μεταβίβασης. Το πεδίο της είναι πολύ ευρύ (διαταραχές αυτιστικού φάσματος, διαταραχές προσκόλλησης, αγχώδεις διαταραχές, διατροφικές διαταραχές, παιδική κατάθλιψη), γεγονός που αποτελεί ταυτόχρονα τον πλούτο της και μία από τις επιστημολογικές της ευθραυστότητες.
| Κωδικός | TI85 |
|---|---|
| Όνομα (EL) | Ιπποθεραπεία |
| Γαλλική ονομασία | Équithérapie |
| Ακρωνύμιο (FR) | EQ |
| Ιδρυτές | Liz Hartel (JO Helsinki 1952), Renée de Lubersac (école française) ; théorie de la médiation : René Roussillon, Anne Brun (école lyonnaise) |
| Έτος | 1952 (exploit fondateur de Liz Hartel) |
| Σχολή / Κύμα | Approches par l'animal ; médiation équine, théories françaises de la médiation thérapeutique |
| Τόμος αναφοράς | Τόμος 7 του Mémento des Psychothérapies |
Αυτή η θεραπεία καλύπτεται αναλυτικά (αρχές, ενδείξεις, πρωτόκολλο, επίπεδο τεκμηρίωσης) στον Τόμο 7 του Mémento des Psychothérapies. Δείτε τον τόμο.