Dolfijntherapie (Dolphin Assisted Therapy)
De dolfijntherapie brengt patiënten (vaak kinderen met cognitieve beperkingen) in contact met dolfijnen in gevangenschap, naar het model van de protocollen van David Nathanson vanaf 1978 in Florida, die een versnelling van het taal- en motorisch leren claimde. De auteur presenteert het geclaimde veld als ongewoon breed (autisme, syndroom van Down, cerebrale parese, ADHD, depressie), wat op zich een eerste kritisch signaal vormt. Hij geeft de verklarende registers weer (waaronder de hypothese van de echosonar van de ultrasone geluiden van de dolfijn), maar wijst op de ongelijke plausibiliteit ervan en op de beargumenteerde weerlegging door Brensing, Linke en Todt in 2003. Hoofdstuk gepresenteerd met sterke kritische afstand en gevoeligheid voor de ethische kwesties van de gevangenschap.
| Code | TI87 |
|---|---|
| Naam (NL) | Dolfijntherapie (Dolphin Assisted Therapy) |
| Franse naam | Dolphinothérapie (Dolphin Assisted Therapy) |
| Sigle (FR) | DOL |
| Grondleggers | David E. Nathanson (protocoles dès 1978) ; critiques : Brensing, Linke et Todt (2003) |
| Jaar | 1978 (premières expérimentations de Nathanson) |
| Stroming / Golf | Approches par l'animal (mammifère marin captif) ; présentée avec fort recul critique (validité contestée) |
| Brondeel | Deel 7 van de Mémento des Psychothérapies |
Deze therapie wordt uitgebreid behandeld (principes, indicaties, protocol, mate van evidentie) in deel 7 van de Mémento des Psychothérapies. Bekijk het deel.